خداحافظ ، این وبلاگ:

 

 

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است

                                ما میرویم هر که بماند مُخَیَر است

 ما می رویم گر چه ز الطاف دوستان

                         بر جای جای پیکرمان ضخم خنجر است

 ما میرویم مقصدمان نا مشخص است

                       هرجا رویم بی شک از این شهر بهتر است

 وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است

                              معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است

 دیگر چه جای دل خوشی و عشق بازی است؟

                        اصلا کدام احمق از این عشق راضی است؟

 

هر سلامی دیر یا زود یه خدا حافظی به همراه داره، بعد از اون سلام اول حالا نوبت حرف آخره:

 

 خدا حافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام، خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام....  خدا حافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها، بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا...

                                                  خدا حافظ همین حالا

بسکتبال، چیزی فراتر از یک ورزش.

این عکس هر بسکتبالیستی رو خیره می کنه، به فکر فرو می بره و اون رو به یاد هدف و آرزوش میندازه. این عکس گنجینه ی افتخارات یک بازیکن می باشه و هر بسکتبالیستی دلش می خواد بهش برسه. یه تور بسکتبال، نشونه ی یه قهرمانی شیرین و بریدن آخرین بند از تور سبد تیم حریف، توپ هایی که با هرکدوم خاطره ای داره: با یکی از اونها گل پیروزی تیم رو در ثانیه ی آخر زده  و محبوب ترین بازیکن تیم شده، شاید یکی از اون ها اولین توپ بسکتبال هست که داشته و شاید روی یکی از این توپ های بندی دهه ی ۴۰، امضای دوستان و هم بازی هاش بوده و عکس هایی از بهترین و شاد ترین روزهای عمر که با دیدنش اشک تو چشماش حلقه می زنه و همه ی این ها با بسکتبال به دست اومده و بسکت بوده که این زندگی شیرین رو به وجود آورده پس درود به بسکتبال و درود به دکتر نایس اسمیت که حتی فکرش رو هم نمی کرد که رشته ای رو که داره ابداع می کنه یه روزی به زندگی من و ما بسکتبالیست ها تبدیل بشه.

بسکتبال واسه ما ایرانی ها نسبت به فوتبال و کشتی و ... خیلی تازگی داره. ولی واسه یک آمرکایی کلمه ای آشناست که حتی در سیسمونی نوزادش هم نشونه هایی از بسکتبال  می شه پیدا کرد.

بسکتبال با همین قدمت نسبتا کمی که در ایران داره نشون داده طرف داران خودش رو پیدا کرده و جای خودشو باز،  و وقتی یک بسکتبالیست در سالن بسکتبال آزادی اون همه جمعیت رو می بینه که برای تشویق تیم ملی جوانان آمدند احساس غرور می کنه.

هرکس نسبت به بسکتبال دیدگاه خودش رو داره. بعضی ها از دیدن بسکتبال لذت می برند ولی ترجیح می دند که بازی نکنند، بعضی واسه سر گرمی و بی کار نبودن تو تابستون، سه ماه بازی میکنند و میرن، بعضی هم واسه وزن کم کردن و...  ، بعضی ها هم بسکتبال جزئی از زندگی شون میشه بهش الاقه پیدا می کنند ، ولی واسه بعضی ها مثل من، بسکتبال جزئی از زندگی شون نه بلکه کل زندگی شون میشه.

اگه بسکتبال نبود ما آیدین عزیز رو نمی شناختیم، چیتگری وجود نداشت که بریم و بسکتبال بازی کنیم، اگه بسکتبال نبود این همه دوست خوب و با معرفت نداشتیم، شیرین ترین هدف زندگی مون قهرمانی تیم مون تو لیگ نبود و نمی دونم وقتی اعصابمون خورد می شد جای شوت زدن و خالی کردن حرص روی حلقه چی کار میکردیم؟ (نمی دونم شاید می رفتم معتاد می شدم!) یا شبی که برای بازی خوبت همه تحسینت می کنند اگه بسکتبال نبود چی باعث می شد اینجوی به خودت افتخار کنی؟

وقتی اولین بار توپ بسکتبال رو تو دستم گرفتم، فکرش رو هم نمی کردم که روزی بسکتبال به زندگیم تبدیل بشه، شما چطور؟

رویای کسب مدال در المپیک پکن!

جناب آقای علی آبادی در اولین روزهای المپیک: " ما در هر روز از المپیک امید مدال داریم " (جراید)
حالا که چند روز از المپیک گذشته همه به این نتیجه رسیدند که مسئولان ما چقدر شوخ طبع هستند و علاقه ی شدیدی به مزاح دارند. شاید هم با این حرف می خواستند سطح انتظارات رو پایین بیاورند (افعال معکوس)


نکته قابل توجه دیگه این هست که مسئولان عزیز، توانایی بالایی در دلیل آوردن (ماست مالی) برای شکست ها دارند.
سوریان: انتظارات از او بالا بود، سوریان به دلیل بار استرس ناشی از انتظارات نتوانست نتیجه بگیرد.
آرش میر اسماعیلی: تمرینات زیاد و خستگی های ناشی از سنگینی تمرینات مانع از کسب مدال شد ( حالا بد بخت یه سال نخورد به اسرائیل)
تیم ملی بسکتبال: کسی از این تیم انتظار پیروزی ندارد ( انقدر از این حرف ها زدند که تیم ملی دلیلی برای پیروزی ندید و از مبارزه دل سرد و به باخت راضی شد. بچه های تیم ملی هم تو زمین سبزی میارن پاک می کنن ترومن هم رو نیمکت بافتنی می بافه، مشحون و نوربخش هم غیبت مهران شاهین طبع رو می کنن)
حالا خوب شد رضازاده نیومد و گرنه مردم دیگه میرفتند تو کوچه سینه زنی می کردند واسه کاروان ورزشی
باقی رشته هم که دیگه گفتن نداره و در این مقال نمی گنجه.
شاید هم مدال نگرفتن کاروان ورزشی ایران دلیل داره، شاید همه بچه ها دست به یکی کردند مدال نگیرند یکم بخندیم. شاید هم از ترس اینکه موقع توزیع مدال چشم شون به زن نامحرم نیوفته مدال نگرفتند، شاید هم کمیته المپیک برای ورزشکارانی که مدال نگیرند جایزه تعیین کرده و ما خبر نداریم.
دلیل دیگری هم که میشه بهش اشاره کرد اینه که تمام بچه های کاروان ورزشی ایران روی اصل فروتنی از کسب مدال صرف نظر کردند، یعنی دیدند اگر مدال بگیرند ریا میشه، با هم قرار گذاشتند که مدال نگیرند و به خودشون گفتند که: ما که می تونیم طلا بگیریم، بیاید بکشیم کنار جوونا مدال بگیرند.
که اگر جناب هادی ساعی و احسان حدادی هم مدال نگیرند این حرف ثابت میشه.
حتی روزنامه ها هم که تا امروز از کاروان ورزشی ایران حمایت می کردند دیگه بی خیال شدند:
طلا، نقره و برنز نمی خواهیم، مدال افتخاری بگیرید. (جراید)

 

 

نظر شما چیه؟

 

 

عجیب ترین کفش بسکتبال

عکس بسکتبال

این عکس Rafer Alston گارد راس Houston Rockets هست که در AND1 با لقب Skip to My LOU بازی می کنه !!  زیر عکسشم امضا زده

برای عکس بزرگتر روی کوچیکه کلیک کنید.

 

 

 

 

 

 

کلیپ and1

این یه کلیپ کوتاه از آخرین Mixtape ی که Hot Sauce توش بازی کرده:

برای دانلود   کلیک   کنید

 

 

 

---

 

 

 یه کلیپ از Troy Jackson AKA ESCALADE بازیکن چاق AND1 :

 برای دانلود کلیک کنید

 

 

 

 

 

 

 

 

ایران بیشه شیران

                                 به امید موفقیت تیم ملی بسکتبال در المپیک

من و تمام برو بچه های چیتگر واسه برو بچه های تیم ملی بسکتبال آرزوی موفقیت میکنیم.

البته انتظار نداریم که بچه ها مقام بیارن ولی امید داریم. همین که بچه ها زیبا بازی کنند و برای تیم های قویی که تو گروه ایران هستند زنگ تفریح نباشندواسه ما بسه.

جاداره اینجا از آیدین عزیز هم یاد کنیم که امسال جاش حسابی تو تیم ملی خالیه و ایران تو المپیک از داشتن یکی از بهترین بازیکن هاش محرومه.

همه با هم واسه موفقیت تیم ملی بسکتبال تو المپیک و شادی روح آیدین دعا میکنیم.

چندتا عکس از سبد بسکتبال (برای دیدن توضیحات تصاویر فلش موس رو روش نگه دارید)

                              

اول نشونی

آدرس پارک جنگلی چیتگر: کیلو متر ۹ اتوبان مخصوص تهران کرج، چهار راه پارس خودرو، بالا تر از کارخانه بهنوش، رو به روی مترو چیتگر.

آدرس زمین بسکتبال چیتگر: میدان سرو، خیابان سرو، کنار پاسیون اصلی کرایه دوچرخه.